237 total views, 1 views today

Γράφει η Αγγελική Χ.


Όπως όλοι μας ξέρουμε ευτυχία ονομάζεται η κατάσταση που νιώθουμε κυρίως ψυχικά και σωματικά, βαθιά και απόλυτα ικανοποιημένοι. Πόσοι άνθρωποι άραγε να υπάρχουν στον κόσμο που να μην έχουν ανάγκη να είναι ευτυχισμένοι; Μήπως όμως η έννοια της ευτυχίας φαντάζει περισσότερο ως ουτοπία στην εποχή μας παρά ως κάτι… «χειροπιαστό»; Κι αυτή η εποχή πόσο πιο άσχημη είναι από περασμένες, αφού κάθε εποχή έχει τα δικά της όπως λέμε;

Προσωπικά, στο παρελθόν αναζητούσα συνήθως την πρόσκαιρη ευχαρίστηση του να ικανοποιώ τους άλλους ώστε να είμαι αρεστή και το ονόμαζα λανθασμένα «ευτυχία» αλλά και το ευχάριστο αίσθημα που θα μου προκαλούσε η απόκτηση κάποιου υλικού αγαθού ή ακόμα και ένα καλό φαγητό… Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πιο βαθιά ήταν η ικανοποίηση μου όταν έβλεπα ένα αγαπημένο μου πρόσωπο χαρούμενο, όταν βοηθούσα έναν άγνωστο στο δρόμο ή όταν ήμουν παραγωγική. Είναι κάτι σαν την υγεία μας, που όταν αρρωσταίνουμε οι περισσότεροι την εκτιμάμε πιο ουσιαστικά.

Είχα όμως και την τύχη να αναγνωρίσω ότι ήμουν εξαιρετικά… τυχερή. Όχι επειδή μπορούσα να αγοράσω κάτι με δικά μου χρήματα ή επειδή πλήρωσα ακόμα ένα λογαριασμό κι αυτό τον μήνα… Αλλά επειδή είχα το μεγαλύτερο δώρο• τη ζωή μου. Έπειτα, τα μάτια μου άνοιξαν πιο πολύ και είδα πόσο πλούσια είμαι. Έχω κοντά μου τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν, είμαι υγιής, έχω στέγη και τροφή… Αυτά χρειάζεται ο άνθρωπος. Η ευγνωμοσύνη είναι το κλειδί της ευτυχίας, όπως έχω διδαχθεί από εμπειρίες μου και παραδείγματα άλλων αλλά και από πολλές ώρες αμπελοφιλοσοφίας με τον εαυτό μου… Τώρα θα μου πει κάποιος «Κάτι μας είπες τώρα. Ας είχες εσύ να πληρώνεις ΕΝΦΙΑ, λογαριασμούς και να σου έκοβαν από ότι έχεις και κυρίως ΔΕΝ έχεις και να έβλεπα αν θα ήσουν εδώ να το συζητάς…». Όμως ποιος ξέρει τι προβλήματα αληθινά και μη, ουσιαστικά και πολυτελείας έχει ο καθένας μας; Ίσως εκείνος που κρίνει επιπόλαια και φωνάζει «Τι ανάγκη έχεις εσύ;!»… Άνθρωποι που θα σπεύσουν να κρίνουν και να κατακρίνουν πρώτα απ’όλα δεν είναι ευτυχείς οι ίδιοι. Έχουμε νιώσει όλοι έτσι. Ποιος άνθρωπος που είναι αληθινά και ουσιαστικά ευτυχής έχει ανάγκη να καλύψει το κενό του μειώνοντας τους άλλους; Πιστεύω ότι το δεύτερο κλειδί για το παραθυράκι δίπλα στην πόρτα της ευτυχίας βρίσκεται ακριβώς εκεί! Να έχεις το κουράγιο, την ψυχή και την όρεξη να ψάχνεις κάθε τι θετικό που υπάρχει στη ζωή σου ακόμα και αν όλα καταρρέουν γύρω σου κι αυτό το θετικό είναι μόλις ένα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρέπει να αγαπάμε ουσιαστικά τον εαυτό μας αν θέλουμε την ευτυχία μας, μιας και είμαστε εμείς υπεύθυνοι γι’ αυτή στις περισσότερες περιπτώσεις. Αγαπώ σημαίνει και φροντίζω την υγεία μου, τη διατροφή μου και γυμνάζομαι όσο μπορώ…

Τέλος, κάτι που έχω παρατηρήσει και στους άλλους αλλά και στον εαυτό μου είναι ότι σε περιόδους που όλα ή τα περισσότερα κυλούν ομαλά γύρω μου, νιώθω και πάλι κάτι να λείπει. Αυτό μπορεί να ονομαστεί σε πρώτο επίπεδο αχαριστία αλλά μήπως κρύβεται κάτι άλλο πιο βαθύ; Όταν δηλαδή για παράδειγμα ξυπνάς το πρωί με το ζόρι, βαριέσαι ή νιώθεις κουρασμένος πιο πολύ ψυχικά χωρίς να το συνειδητοποιείς άμεσα και δεν βλέπεις την ώρα να πιεις καφέ για να ανοίξει το μάτι σου ή ότι άλλο έχεις συνηθίσει να σε ξυπνάει το πρωί, θεωρείς ότι είσαι ευτυχισμένος επειδή έχεις όσα προανέφερα; Κι αν απλώς ονομάζεσαι και δεν είσαι πραγματικά; Δεν έχεις παρατηρήσει πως όταν είχε τύχει να πας μία εκδρομή ή είχες κανονίσει να συναντήσεις ένα φίλο ή να πας για μπάνιο, είχες ξυπνήσει αβίαστα, σχεδόν πεταγόσουν με θετική ενέργεια απ’το κρεβάτι σου και ίσως και με ένα πλατύ χαμόγελο; Αυτό είναι κάτι ακόμα που θεωρώ ότι πρέπει να μας απασχολεί και να το θέτουμε ως προτεραιότητα όσον αφορά την ευτυχία μας. Να κάνουμε αυτό που μας γεμίζει, αυτό που μας αρέσει αληθινά χωρίς όμως να βλάπτουμε σε οποιοδήποτε επίπεδο τον εαυτό μας ή τους άλλους. Το ιδανικό, δε, είναι να βρίσκεις αυτά που σου αρέσουν και σε αντιπροσωπεύουν και να δουλεύεις πάνω σε κάτι που αγαπάς. Το γνωστό «κάνε το χόμπυ σου επάγγελμα» έχει κάτι παραπάνω θετική επίδραση σε εσένα. Επηρεάζει το περιβάλλον σου περισσότερο απ’ότι νομίζεις. Έτσι όταν δείχνεις κι εσύ τον δρόμο, τον ακολουθούν και άλλοι και βλέπεις παρά τις όποιες δεδομένες δυσκολίες να εξελίσσεται η ζωή σου σε ένα ευχάριστο ταξίδι προς την ευτυχία… Ή μήπως αυτό είναι η ευτυχία; Το ταξίδι και όχι ο προορισμός;

Εκτύπωση