413 total views, 5 views today

Η σπουδαιότητα της συνεργασίας της οικογένειας με το Σχολείο | Γράφει η Χρυσή Γαμπιεράκη

Η συνεργασία οικογένειας και Σχολείου είναι όχι απλώς σημαντική αλλά αναγκαία. Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι για τον τρόπο λειτουργίας του Σχολείου και να το σέβονται για να το σεβαστεί κατ’ επέκταση και το παιδί. Ο σεβασμός είναι απαραίτητος και από τις δύο πλευρές. Επίσης, οι γονείς πρέπει να ενημερώνονται και για τις θεματικές ενότητες που πραγματεύονται, ώστε να γίνεται και η επιθυμητή γενίκευση των γνώσεων και των εμπειριών του παιδιού και στο υπόλοιπο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον και σαφώς το αντίστροφο. Πιο συγκεκριμένα:

• Γινόμαστε πρότυπο για τα παιδιά μας. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να δείχνουν ενδιαφέρον στις δραστηριότητες του Σχολείου, πρώτα απ’ όλα εμείς δεν πρέπει να είμαστε αδιάφοροι στις διάφορες δράσεις του Σχολείου. Αν ο γονέας πάει σε μία ομιλία ή συγκέντρωση, οφείλει να το επικοινωνήσει αυτό στο παιδί του και να του πει με ειλικρίνεια ότι κι εκείνος προσπαθεί να μαθαίνει καινούρια πράγματα!

• Έχουμε συχνή επικοινωνία με τις δασκάλες και συζητάμε ανοιχτά τους φόβους μας, τις ανησυχίες μας ή οτιδήποτε μας δυσκολεύει στη σχέση μας με το παιδί. Ζητάμε ιδέες και συμβουλές. Συνήθως οι περισσότεροι γονείς ντρέπονται και σκέφτονται μήπως τους σχολιάσει η δασκάλα ενώ ταυτόχρονα παρόμοια συναισθήματα κατακλύζουν και τη δασκάλα, η οποία βλέποντας την απόσταση που κρατά ο γονέας κι εκείνη αποστασιοποιείται και δεν αναπτύσσει επικοινωνία με τους γονείς. Και οι δύο μεριές οφείλουν να συνεργαστούν προς όφελος του παιδιού.

Megan Soule

• Η δασκάλα είναι σύμμαχος! Όταν το παιδί για παράδειγμα μας πει ότι η δασκάλα του, του έκανε παρατήρηση, δεν το αποκαρδιώνουμε λέγοντάς του: «καλά να σου κάνει, είμαι σίγουρη ότι έκανες αταξία», ούτε και: «α, ώστε έτσι λοιπόν, έκανε παρατήρηση, ε; αύριο θα στην κανονίσω εγώ!», γιατί έτσι απ’ τη μία κατηγορούμε το παιδί και του δείχνουμε ότι το θεωρούμε κακό και απ’ την άλλη ακυρώνουμε τον ρόλο της δασκάλας. Πολλές φορές όταν τα παιδιά ακούν απ’ τους γονείς φράσεις του τύπου: «σιγά, τι να μας πουν και οι δασκάλες; Χριστούγεννα, Πάσχα, κάθονται!», τότε υποτιμάται η αξία της δασκάλας, προσβάλλεται και υποβιβάζεται ο ρόλος της. Ακόμη και αν λοιπόν δεν συμπαθούμε ιδιαίτερα τη δασκάλα, αυτό δεν το γνωστοποιούμε στο παιδί μας, αλλά στους φίλους μας. Η δασκάλα είναι πρότυπο ηθικής και αξιών και το παιδί που περνά τη μισή ημέρα του μαζί της πρέπει να τη θαυμάζει, να τη σέβεται και να νιώθει συναισθήματα αγάπης γι’ αυτήν. Και αυτό όχι για τη δασκάλα αλλά γιατί το έχει ανάγκη το παιδί!

• Επεξεργαζόμαστε με κριτικό πνεύμα τα όσα μας λέει η δασκάλα για το παιδί μας και δεν τα απορρίπτουμε ευθύς εξαρχής. Τα παιδιά συχνά μπορεί να εκδηλώσουν διαφορετικές συμπεριφορές στο Σχολείο, από αυτές στο σπίτι. Αυτό δε σημαίνει ότι η δασκάλα μας λέει ψέματα. Δείχνουμε εμπιστοσύνη στα λεγόμενα της δασκάλας και θέτουμε κάθε φορά νέους στόχους μαζί.

• Δεν αφήνουμε τις ανυπέρβλητες μητρικές ή πατρικές αντιστάσεις να αγχώσουν το παιδί και να σταθούν εμπόδιο στην ομαλή προσαρμογή του στον Παιδικό Σταθμό και το Νηπιαγωγείο και να παρακωλύσουν τη διαπαιδαγώγηση του. Πολλές φορές όταν οι γονείς δεν είναι έτοιμοι ν’ αποχωριστούν το παιδί τους, υποσυνείδητα περνούν το μήνυμα της ανασφάλειας σε αυτό, το οποίο και τελικώς νιώθει το χώρο του Σχολείου ανασφαλή.

• Ο Παιδικός Σταθμός δεν είναι πάρκινγκ παιδιών, αλλά ένα μικρό Πανεπιστήμιο, μια μικρογραφία της κοινωνίας που έχει τους δικούς της κανόνες και το παιδί καλείται να βγει από το ασφαλές και απολύτως προστατευμένο οικογενειακό περιβάλλον και να προσαρμοστεί σε αυτόν το σχολικό χώρο, ξεδιπλώνοντας τις ικανότητες του! Σε αυτή την προσπάθεια το παιδί πρέπει να μάθει να ακούει, να συνεργάζεται, να βοηθάει, να περιμένει, να κάνει υπομονή, να προσπαθεί για τον εαυτό του και την ομάδα του και άλλα πολλά. Το βοηθούμε λοιπόν, να αντιληφθεί ότι τα όρια και οι κανόνες στο Σχολείο είναι μηχανισμοί που λειτουργούν υπέρ του, για το καλό του, για τη δική του ασφάλεια αλλά και των υπολοίπων!

• Εάν το παιδί μας δυσκολεύεται ν’ ακολουθήσει τους κανόνες στο Σχολείο και βγάζει άρνηση, ανυπακοή ή επιθετική συμπεριφορά, σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι το παιδί μας είναι κακό, αλλά ότι είναι πολύ φοβισμένο με κάτι που το απασχολεί. Σίγουρα κάτι το έχει στενοχωρήσει και ως γονείς δεν πρέπει να κλείσουμε τ’ αφτιά μας αλλά να το δεχτούμε και να ζητήσουμε βοήθεια από τη δασκάλα ή αν εκείνη κρίνει και από κάποιον ειδικό.

• Αιτίες εμφάνισης της προκλητικής συμπεριφοράς μπορεί να είναι: 1. Η φτωχή λεκτική ικανότητα 2. Η χαμηλή συναισθηματική νοημοσύνη 3. Τα επιθετικά πρότυπα μέσω των ΜΜΕ 4. Το επιθετικό περιβάλλον (ακραίοι γονεϊκοί τύποι: υπερβολικά αυστηροί, ή αδιάφοροι γονείς) 5. Το στερητικό περιβάλλον

• Τρόποι διαχείρισης της προκλητικής συμπεριφοράς είναι: 1. Ενεργητική ακρόαση 2. Καθρέφτισμα συναισθήματος 3. Αγνόηση μη επιθυμητής συμπεριφοράς 4. Επιλογή κατάλληλων τρόπων πειθαρχίας 5. Υπομονή και αγάπη!

Καλή επιτυχία!


Χρυσή Γαμπιεράκη Παιδαγωγός Προσχολικής Ηλικίας, Αναπτυξιακών Διαταραχών και Ειδικής Αγωγής

Εκτύπωση