561 total views, 3 views today

Πως να βοηθήσω παιδί με Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας στο Σχολείο | Γράφει η Χρυσή Γαμπιεράκη, Παιδαγωγός Προσχολικής Ηλικίας, Αναπτυξιακών Διαταραχών και Ειδικής Αγωγής

Pixabay

Αρχικά οι γονείς οφείλουν να ενημερώσουν τη σχολική κοινότητα, ότι το παιδί τους έχει διαγνωστεί με Δ.Ε.Π.Υ., ώστε ο εκπαιδευτικός να βρει τις σωστές τεχνικές διδασκαλίας και να προσαρμόσει το χώρο κατάλληλα, προς όφελος του παιδιού. Ο καλύτερος δάσκαλος, οφείλει να είναι και ο καλύτερος μαθητής που ενημερώνεται και αναπροσαρμόζεται ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες.

Στο σχολείο, το παιδί πρέπει να κάθεται κοντά στον εκπαιδευτικό, μαζί με ένα άλλο παιδί που αποτελεί πρότυπο προς μίμηση και δεν του αποσπά την προσοχή. Το παιδί πρέπει να κάθεται με πλάτη γυρισμένη στην υπόλοιπη τάξη και μακριά από πόρτες, καλοριφέρ ή οποιοδήποτε διασπαστικό ερέθισμα. Τα οπτικά ερεθίσματα, χάρτες, αφίσες κλπ, καλό θα είναι να βρίσκονται στο πίσω μέρος της τάξης. Ο εκπαιδευτικός οφείλει να κατανοήσει ότι ο μαθητής, λόγω της υπερδραστηριότητάς του, δεν μπορεί να κάτσει για πολλή ώρα ακίνητος και γι’ αυτό δεν πρέπει να είναι αυστηρός με αυτόν.

Όσο δύσκολο είναι για τον εκπαιδευτικό να αντέξει και να διορθώσει τη συμπεριφορά του παιδιού με Δ.Ε.Π.Υ., άλλο τόσο είναι και για το παιδί να ελέγξει τον εαυτό του, να ηρεμήσει και να οργανωθεί. Το παιδί δεν συμπεριφέρεται έτσι επίτηδες και προκλητικά, αλλά άθελά του, απλώς του είναι πραγματικά δύσκολο να ελέγξει τον εαυτό του. Η ανάγκη του παιδιού για διοχέτευση της ενεργητικότητάς του, πρέπει να γίνεται σεβαστή και γι’ αυτό, ο εκπαιδευτικός δεν πρέπει να χάνει ευκαιρία για να σηκώνει το παιδί από την καρέκλα του.

Πιο αναλυτικά, το παιδί πρέπει να αναλαμβάνει το μοίρασμα των τετραδίων/ φυλλαδίων, το σβήσιμο του πίνακα και διάφορες άλλες δραστηριότητες στο καθημερινό πρόγραμμα, ώστε να νιώθει βοηθητικός, καλός και να αναδεικνύεται η αξία του, μπροστά στην υπόλοιπη ομάδα. Πρέπει επίσης να αποφεύγονται οι συχνές εναλλαγές των δραστηριοτήτων, καθώς το παιδί δυσκολεύεται και χρειάζεται περισσότερο χρόνο. Βοηθάμε το παιδί να μάθει τη ρουτίνα της τάξης, δημιουργώντας από την αρχή το πρόγραμμα και τους κανόνες της τάξης , ώστε να οργανωθεί παρέα με όλη του την ομάδα. Τα κίνητρα και η επιβράβευση, λειτουργούν πολύ θετικά, καθώς και το συχνό άγγιγμα στον ώμο του μαθητή. Το μάθημα θα πρέπει να γίνεται πιο παραστατικό και κεφάτο! Το χιούμορ είναι κάτι που κρατάει έντονα το ενδιαφέρον των μαθητών, αλλά δυστυχώς πολλές φορές είναι ανύπαρκτο μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Τέλος το παιδί με Δ.Ε.Π.Υ. ακούει περισσότερες παρατηρήσεις κι επικρίσεις, που λειτουργούν ανασταλτικά στο κομμάτι της αυτοεκτίμησής του. Στην προσπάθειά του, να προσελκύσει το ενδιαφέρον των μαθητών του και της δασκάλας του, μπορεί να γίνει επιθετικό ή να γίνει και ο αστείος παλιάτσος της ομάδας. Ο δάσκαλος οφείλει να διδάξει σε όλα τα παιδιά, μέσα από προγράμματα ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης, ότι είμαστε όλοι διαφορετικοί, αλλά ίσοι και ότι όλοι αξίζουμε, χωρίς να χρειάζεται να προβαίνουμε σε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Η αξία των γραμμάτων σαφώς και είναι ανεκτίμητη, αλλά χωρίς τα παιδιά να εκπαιδευτούν σε θέματα ηθικής, αξιών, σεβασμού, αγάπης και αποδοχής του συνανθρώπου τους, δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα!

Χρυσή Γαμπιεράκη

Παιδαγωγός Προσχολικής Ηλικίας, Αναπτυξιακών Διαταραχών και Ειδικής Αγωγής


Εκτύπωση