958 total views, 13 views today

Σήμερα τρώμε… Φακές!!! | Γράφει η Γιάννα Ταμπουρατζή

Pixabay.com

…Κι έρχεται η μέρα που πρέπει με βάση τη μεσογειακή διατροφή, τη συμβουλή των γιατρών αλλά και επειδή το αναγράφουν οι συγκεκριμένες τροφές (γιατί έχουν Σίδηρο, βιταμίνη Α, Β, C, D, E, F, G…) να μαγειρέψεις φακές, μπρόκολο, αγκινάρες ή σπανακόρυζο. Τρομάζεις με την ιδέα το πως θα το πεις στα παιδιά και ακόμη περισσότερο το πως τα παιδιά θα φάνε το συγκεκριμένο φαγητό! Από εδώ και μπρος αρχίζει ένας αγώνας για να τα πείσεις με λογικά επιχειρήματα όπως «Είναι δυναμωτικές. Φάε λίγο και θα γίνεις ο καλύτερος ποδοσφαιριστής!», ή με απειλές «Αν δεν τις φας, δεν έχει τηλεόραση, παιδότοπο, παιδική χαρά για τα επόμενα δυόμιση χρόνια», είτε ακόμη με «αποκριάτικες μεταμφιέσεις» «Μόνο ψωμί. Μόνο ψωμί σου δίνω να φας. Τίποτα πράσινο δεν κρύβεται από κάτω» και τέλος φυσικά με τα μεγάλα μέσα «Αν δεν το φας το φαγητό σου θα μείνεις νηστικός!».

Η ελληνική οικογένεια έχει αναγάγει το φαγητό σε ένα πολύ αγχωτικό και ατέρμονο παιχνίδι μεταξύ γονιών και παιδιών. Είναι ένας αγώνας τένις που ο ένας πετάει το μπαλάκι στον άλλο με νικητή το παιδί τις περισσότερες φορές, γιατί κάθε παιχνίδι χρειάζεται στρατηγική και σε αυτό το παιχνίδι στρατηγική από την πλευρά των γονιών δεν υπάρχει. Η απορία μου είναι γιατί έξυπνοι άνθρωποι, ικανοί άνθρωποι, άνθρωποι που έχουν παλέψει και παλεύουν σκληρά σε πολλά επίπεδα, στο κομμάτι το γονεϊκό που έχει σχέση με το φαγητό δεν μπορούν να οριοθετηθούν και να αντιληφθούν ότι η διατροφή και γενικά η λήψη της τροφής είναι μια παιδαγωγική διαδικασία; Η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά που τρέχει πίσω από ένα παιδί για να του δώσει το μήλο, το αυγό, το γάλα ή το χυμό είναι γνώριμη εικόνα της ελληνικής οικογένειας. Επίσης, γνώριμη εικόνα είναι η απροθυμία ενός παιδιού να φάει συγκεκριμένα φαγητά ή να φάει γενικά ποσότητες φαγητού αποδεκτές από τη γονεϊκή ζυγαριά φαγητού.

Οι γονείς αγχώνονται, το παιδί μονοπωλεί το ενδιαφέρον τους και σιγά σιγά το φαγητό αρχίζει να γίνεται από ευχαρίστηση, από διαδικασία κοινωνικοποίησης και οικογενειακό μάζεμα, οικογενειακό πρόβλημα. Για πολλούς από εμάς καθημερινή είναι η εικόνα μιας κουζίνας που έχει τόσα είδη φαγητού όσες και οι επιθυμίες των παιδιών. Στο τέλος, το παιχνίδι του φαγητού τελειώνει με την παράδοση των όπλων από το μέρος των γονιών που στο φόβο του υποσιτισμού, του λιμού ή της πείνας επιτρέπουν στο παιδί να φάει ό, τι εκείνο επιθυμεί από το ψυγείο ή το ντουλάπι που κρύβονται οι λιχουδιές.

Για να συνεχίσουμε και να βρούμε λίγο την στρατηγική που θα κερδίσει τη μάχη του φαγητού θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάποιες προτάσεις.

1ον

Κανένα παιδί δεν υποσιτίζεται, ούτε πεθαίνει από την πείνα, ούτε πέφτουν τα λευκά, τα ερυθρά και οποιουδήποτε χρώματος αιμοσφαίρια αν βρει μπροστά τους γονείς του ως σύμμαχους που από κοινού έχουν αποφασίσει ότι το φαγητό για σήμερα είναι φακές, για αύριο κοτόπουλο στον φούρνο για την Πέμπτη μπριαμ κτλ.

2ον

Κανένα παιδί δεν είναι κουτό ώστε να κλείσει το στόμα του και να αποφασίσει ότι δεν θα ξαναφάει. Όταν πεινάσει θα φάει.

3ον

Τα παιδιά δεν είναι κουτά. Όταν ψυχανεμιστούν ότι το φαγητό και ότι η άρνηση τους να φάνε τραβάει την προσοχή της μητέρας, του πατέρα, λοιπών συγγενών και οικείων τότε όπως κάθε σταρ που σέβεται τον εαυτό του θα κάνει τα πάντα για να μείνει κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας και της προσοχής.

4ον

Πολλές φορές τα προβλήματα -όπως τα έχουν ονομάσει οι γονείς- που αντιμετωπίζουν με το παιδί τους στο θέμα του φαγητού, κρύβουν βαθύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι στη μεταξύ τους σχέση. Όταν λοιπόν, ένα παιδί που αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες στη σχέση των γονιών του και βλέπει ότι στο πρόβλημα, όπως… το έχουν ονομάσει, της διατροφής του είναι μαζί, σύμμαχοι, ενωμένοι, τότε το παιδί θα… κάνει τα πάντα για να συνεχίσει να έχει αυτό το «πρόβλημα» ώστε να βλέπει τους γονείς του μαζί και να νιώθει και το ίδιο καθησυχασμένο και ήρεμο.

5ον

Δυστυχώς η οικονομική κρίση, οι ανελαστικές σχέσεις εργασίας και ο φόβος της ανεργίας αναγκάζουν τους γονείς να εργάζονται πολλές περισσότερες ώρες πέραν του ωραρίου. Αυτές οι ώρες είναι κλεμμένες ώρες από την οικογένεια τους και τις στιγμές με τα παιδιά τους. Σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς νιώθοντας τύψεις και φόβο ότι δεν μπορούν να αναπληρώσουν το κενό της απουσίας τους… καλοπιάνουν τα παιδιά με το να ικανοποιούν όλες τους τις επιθυμίες. Μια από τις πολλές επιθυμίες είναι το αγαπημένο ή τα αγαπημένα φαγητά των παιδιών στο καθημερινό τραπέζι.

 
depositphotos.com
Στις παραπάνω προτάσεις θα μπορούσαν να προστεθούν κι άλλες που έχουν να κάνουν με τον διαφορετικό χάρτη της κάθε οικογένειας αλλά πέρα από τις ομοιότητες ή τις διαφορές που παρουσιάζει κάθε οικογένεια στο θέμα του φαγητού, αυτά που πρέπει να κάνουμε ως γονείς είναι σχετικά κοινά:

– Αρχικά, χαλαρώστε, μειώστε το άγχος, διώξτε τις γνωστές γονεϊκές ενοχές και δείτε το φαγητό ως παιχνίδι! Ας παίξουμε λοιπόν με τα παιδιά μας και ας τα μάθουμε πως το φαγητό μπορεί να είναι απόλαυση αλλά και υγεία!!!

– Μαγειρεύουμε ένα φαγητό κάθε μέρα. Το φαγητό αυτό θα το έχετε αποφασίσει μαζί οι γονείς που σημαίνει όχι γκρίνια ή τίποτα παράξενες εκφράσεις από τον άλλον γονιό. Το ποιο θα είναι το φαγητό ανακοινώνεται την προηγούμενη για την επόμενη. Το φαγητό αυτό μπαίνει στο πιάτο το μεσημέρι και αφήνεται στο τραπέζι. Δεν πιέζετε κανέναν για να το φάει και φυσικά δεν αγχώνεστε ή στενοχωριέστε. Αφού φάτε καθαρίζετε το τραπέζι και το φαγητό που δεν αγγίχτηκε παραμένει στο πιάτο ως το βράδυ που πάει για ύπνο το παιδί. Ενδιάμεσο απογευματινό, βραδινό ή οτιδήποτε άλλο δεν επιτρέπεται. Ο δρόμος οδηγεί μόνο στο πιάτο με το φαγητό. Την επόμενη μαγειρεύετε άλλο φαγητό που το ανακοινώνετε από την προηγούμενη. Μην φοβάστε! Το παιδί σας θα δυσανασχετήσει και θα πεισμώσει. Εσείς όμως, θα του έχετε προσφέρει ένα πολύ όμορφο και παιδαγωγικό μάθημα. Η ηρεμία, η συμμαχία με τον άλλον γονέα και η πειθαρχία νικάει και φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

– Ορίζετε μια ημέρα για γλυκό ή Junk food. Αυτό έχει τη μορφή επιδορπίου και μπορεί να επιλέξει ότι θέλει το παιδί. Δεν αφήνεται να παρεμβαίνουν στις αποφάσεις σας αυτές παππούδες, γιαγιάδες και λοιποί συγγενείς ακόμη κι αν τους χρωστάτε υποχρέωση ή ακόμη κι αν τους στεναχωρήσετε.

– Ανάλογα με την ηλικία ετοιμάζετε το χυμό πορτοκαλιού στο παιδί σας. Δεν μπορούν να προετοιμάζονται για πανελλαδικές εξετάσεις κι εσείς να τρέχετε να φτιάχνετε χυμούς πορτοκάλι. Εφόσον ξέρουν εξισώσεις και μετάφραση αρχαίου κειμένου, ξέρουν και να στύβουν χυμό και φυσικά ξέρουν πότε θέλουν και αν θέλουν χυμό πορτοκαλιού.

– Οι εργαζόμενοι γονείς μπορούν να βρουν άλλους πιο… ουσιαστικούς και εποικοδομητικός τρόπους να δείξουν ότι είναι κοντά στο παιδί τους και να αξιοποιήσουν τον ποιοτικό χρόνο που έχουν ώστε να χτίσουν μια σχέση που θα βασίζεται στην αμοιβαία αγάπη και κατανόηση από μέρους του παιδιού για την κατάσταση που βιώνει. Το καθημερινό αγαπημένο φαγητό δεν αναπληρώνει τους γονείς. Η προθυμία όμως να ακούσουν, να αφουγκραστούν τις ανάγκες, τα άγχη και τα καθημερινά προβλήματα του παιδιού αναπληρώνει το κενό των πολλών ωρών εργασίας.

Αγαπητοί γονείς, όπως κι εσείς έτσι κι εγώ παλεύω με την καθημερινότητα και την ανάγκη να μεγαλώσω «σωστά» ένα παιδί. Ας χαλαρώσουμε λοιπόν, ας πάψουμε να παλεύουμε και ας το διασκεδάσουμε γιατί αυτές οι στιγμές μπορεί εκτός από άγχος να μας δώσουν και χαμόγελο. Ας κλείσουμε τα μάτια και να θυμηθούμε εμάς να κάνουμε το αεροπλανάκι, το υποβρυχιάκι, το κροκοδειλάκι για να φάει το παιδί μας μια μπουκιά από το φαγητό που με τόσο αγάπη του είχαμε ετοιμάσει. Ας κρατήσουμε την αγάπη που βάζουμε στο καθημερινό φαγητό και… ας συμπεριφερθούμε στο παιδί σας ως ένα νοήμων ον που πρέπει να μάθει ότι το φαγητό το τρώμε όχι μόνο όταν μας αρέσει αλλά κι όταν απλά πεινάμε.

Γιάννα Ταμπουρατζή

Συμβουλευτική Γονέων | Ms Κοινωνική Λειτουργός – 6979051119


   

Εκτύπωση