2,955 total views, 5 views today

Όσα διδάχθηκε ένας Παιδίατρος για τη ζωή από παιδιά στο τελικό στάδιο της ασθένειας τους

Pixabay
 

Ο Παιδίατρος Δρ. Alastair McAlpine, ζήτησε από μερικούς νεαρούς ασθενείς να του εξηγήσουν τι τους δίνει χαρά και νόημα – οι απαντήσεις τους τον εξέπληξαν.

«Ως Παιδίατρος ανακουφιστικής – παρηγορητικής αγωγής, περνάω τις μέρες μου δουλεύοντας με παιδιά που έχουν βαριές ή θανατηφόρες ασθένειες και τις οικογένειές τους.

Παρόλο που πολλοί άνθρωποι μας θεωρούν Προαγγέλους Θανάτου, στην πραγματικότητα, Ιατροί σαν εμάς στοχεύουν στη βελτίωση της ποιότητας και αύξηση της διάρκειας ζωής, ειδικά όταν αυτή η ζωή είναι πολύ πιθανό να έχει σύντομη διάρκεια. Αναγνωρίζουμε ό,τι αυτά τα παιδιά είναι πολλά περισσότερα από την ασθένειά τους κι ό,τι αποτελούν μέρος μιας οικογένειας. Εστιάζουμε όχι μόνο στις ιατρικές ανάγκες τους, αλλά και στις ψυχοκοινωνικές και πνευματικές τους ανάγκες.

Πέρυσι, ως μέρος της Πτυχιακής Εργασίας μου στην Παιδιατρική ανακουφιστική – παρηγορητική φροντίδα, μου ζητήθηκε να αξιολογήσω τη στάση των μικρών ασθενών μου προς τη ζωή. Ρώτησα κάποια από αυτά τι είναι εκείνο που τους δίνει χαρά και νόημα. Οι απαντήσεις τους ήταν εκπληκτικές και θετικές.

Στην πραγματικότητα, με έκαναν να επανεκτιμήσω πλήρως τις σχέσεις μου με τους φίλους και την οικογένειά μου. Περνάω τώρα περισσότερο χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ και τους λέω πώς αισθάνομαι γι’ αυτούς. Προσπάθησα να θέσω την καλοσύνη ως προτεραιότητα στη ζωή μου.

Αποφάσισα να μοιραστώ κάποιες από τις απαντήσεις των παιδιών στο Twitter, για να δώσω μία διαφορετική προοπτική στην εριστικότητα που επικρατεί εκεί. Η ανταπόκριση ήταν κάτι παραπάνω από συναρπαστική (η ανάρτηση μου κοινοποιήθηκε σχεδόν 100.000 φορές).
   

Τα παιδιά δεν κρέμονταν από «πράγματα». Εκείνα που είχαν σημασία ήταν όσα όλοι μας γνωρίζουμε ό,τι όντως είναι σημαντικά, αλλά συχνά ξεχνάμε μέσα στη φασαρία της καθημερινότητας. Το μεγαλύτερο επίτευγμα για μένα είναι ό,τι οι πιο ευτυχισμένες και πιο σημαντικές στιγμές ήταν οι απλές που δεν απαιτούσαν τεράστια ποσά χρημάτων ή προσπάθεια για κάποιο κατόρθωμα, αλλά «αγκάλιαζαν» τη σημασία της ανθρώπινης σύνδεσης. Ήταν επίσης εκπληκτικό το πόσο συχνά τα λεγόμενα μικρά πράγματα ήταν εκείνα που αποδείχθηκε ό,τι έχουν τεράστια σημασία στο τέλος.

 

 
Ο Παιδίατρος Δρ. Alastair McAlpine
Εδώ είναι τα έξι βασικά μαθήματα που μου δίδαξαν οι μικροί μου ασθενείς για τη ζωή:
1. Ο χρόνος που αφιερώνεις στην οικογένεια και τα κατοικίδια σου είναι εξαιρετικά σημαντικός.

Είτε μιλάμε, γελάμε, παίζουμε, ή απλώς μοιραζόμαστε στιγμές σιωπής, ο χρόνος που περνάμε με τους αγαπημένους μας και τα κατοικίδια μας ήταν ανεκτίμητος. Προς το τέλος, το πράγμα για το οποίο λυπόνταν πολλά από τα παιδιά ήταν που δεν πέρασαν περισσότερο χρόνο «με τη μαμά και τον μπαμπά και τον μεγαλύτερο αδερφό μου».

2. Το χιούμορ και το γέλιο έχουν ζωτική σημασία.

Παρόλο που αντιμετώπιζαν το θάνατο, αυτά τα παιδιά διασκέδαζαν με τα ίδια πράγματα που διασκεδάζουν και τα υγιή παιδιά: Με γελοία αστεία, αδέξιους ενήλικες, χοντροκομμένο χιούμορ. Το γέλιο είναι τόσο σημαντικό για πολλούς λόγους, αλλά το κλειδί ανάμεσα τους είναι ό,τι μειώνει τον πόνο.

Το να βρίσκεις την ελαφρότητα μπροστά στην αβάσταχτη τραγωδία είναι δύσκολο κι ορισμένοι από τους γονείς έσκαψαν σε αδιανόητα βαθιά πηγάδια θάρρους για να δώσουν χαρά όταν οι καρδιές τους ήταν ραγισμένες. Ένας μπαμπάς έκανε γκριμάτσες με δάκρυα στα μάτια. Αλλά πάντοτε είχε αποτέλεσμα. Και είτε είναι άρρωστα είτε υγιή, τα παιδιά θα είναι πάντοτε ευχαριστημένα με τα αέρια.

3. Καλές ιστορίες που λέγονται και διαβάζονται από ένα αγαπημένο πρόσωπο προσφέρουν έμπνευση.

Μέσω του γραπτού λόγου και της ζωηρής φαντασίας ιστορίες που διηγήθηκαν με απλά παιχνίδια βοήθησαν τα παιδιά να δημιουργήσουν παράλληλες πραγματικότητες μακριά από το συχνά αποστειρωμένο νοσοκομειακό περιβάλλον. Ήταν πηγή έμπνευσης για να συνεχίσουν να μάχονται, ακόμα κι όταν η «μάχη» φαινόταν χαμένη. Εν τέλει, αν ο Χάρι Πότερ μπορούσε να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τον Voldemort, τότε θα μπορούσαν να νικήσουν τα δικά τους «τέρατα».

Οι ιστορίες επέτρεψαν επίσης στα παιδιά να κατασκευάζουν διηγήματα με νόημα για να εξηγήσουν τις συχνά ακατανόητες ασθένειες που αντιμετώπιζαν τόσο γενναία. Πολλοί πιστεύουν ό,τι η ικανότητά μας να δημιουργούμε και να μοιραζόμαστε ιστορίες είναι αυτό που μας καθορίζει ως ανθρώπινα όντα και αυτά τα παιδιά το απέδειξαν. Εμπνεύστηκαν, αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν μέσα από τις ιστορίες.

4. Το κολύμπι στη θάλασσα, το παιχνίδι στην άμμο και το να τρως παγωτό (ακόμα και μια κρύα μέρα) είναι απλές απολαύσεις που αξίζει να θυμάσαι.

Τα παιδιά θυμούνται έντονα τις απλές απολαύσεις που κοστίζουν ελάχιστα χρήματα εκτός από την προσπάθεια τους να είναι πραγματικά παρόντες• οι στιγμές που ίσως φάνηκαν μικρές μέσα στο χρόνο, ήταν συχνά, κατόπιν σκέψης, ανεκτίμητες.

5. Παιδιά μόλις τεσσάρων ετών ανησυχούσαν για το τι θα συνέβαινε στους γονείς τους.

Πολλά από τα παιδιά είχαν συμφιλιωθεί με τη μοίρα τους, αλλά ήθελαν να προστατεύσουν τη μαμά και τον μπαμπά από πρόσθετη αγωνία. Αυτή η αντιστροφή ρόλων είναι εκπληκτικά κοινή και υποδεικνύει ότι τα παιδιά είναι πολύ πιο εναρμονισμένα με το σώμα τους απ’ ό,τι πιστεύουμε ό,τι είναι. Ο θάνατος είναι ο ελέφαντας στην αίθουσα. Μέρος της δουλειάς μου είναι να ενθαρρύνω την ειλικρίνεια και να τους κάνω όλους να μιλήσουν, ακόμα και όταν είναι οδυνηρό.

6. Οι απλές πράξεις καλοσύνης ήταν πολύτιμες και τις θυμόνταν μέχρι το τέλος.

Η καλοσύνη, είτε από τον συμμαθητή που προσέφερε σάντουιτς είτε από το χαμόγελο της νοσοκόμας, ήταν η αρετή που είχε το μεγαλύτερο αντίκτυπο στα παιδιά. Αγαπούσαν τους ευγενικούς ανθρώπους και θυμούνται πράξεις καλοσύνης μέχρι το τέλος. Τα τελευταία λόγια που άκουσα από ένα μικρό κορίτσι ήταν: «Σας ευχαριστώ που μου κρατήσατε το χέρι όταν φοβόμουν».

 

 

Καμία από αυτές τις αποκαλύψεις δεν είναι καινούργια ή συνταρακτική, αλλά όταν προέρχονται από παιδιά που αντιμετωπίζουν γενναία το θάνατο, προστίθεται ένα επιπλέον επίπεδο βαθύτητας, το οποίο ώθησε πολλούς (συμπεριλαμβανομένου και εμού) να αξιολογήσουν εκ νέου τι είναι σημαντικό με τον πολύ περιορισμένο χρόνο που έχουμε. Τώρα, να με συγχωρείτε, πάω στην παραλία να φάω ένα παγωτό.»

 

Πηγή: The Guardian

Εκτύπωση